slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

Hoop voor de stad: samen zoeken

FotBethel01In het eerste deel van het tweeluik over het boek ‘Zoektocht naar hoop voor de stad’ ging het over nieuwe benaderingswijzen voor de kerken om relevant te zijn in hun omgeving. Hulp aan daklozen en voedselbedeling aan de armen kunnen goede methodes zijn om in contact te komen met mensen die je anders nooit zou ontmoeten. Het zijn manieren waarop het verhaal van hoop kan worden doorgegeven. Toch zal één kerk op zichzelf nooit in staat zijn om alle inwoners van de stad te bereiken met het goede nieuws. Zelfs niet als alle leden er voltijds mee bezig zouden zijn. Gelukkig zijn er meestal meerdere kerken in de stad en ze kunnen veel bereiken als ze samenwerken. Tegenwoordig ligt dat doorgaans minder gevoelig dan vroeger, toen het accent meer op de verschillen lag dan op de overeenkomsten. Samenwerkingsverbanden ontstaan eerder spontaan en ze zijn vaak sterker dan de band met de kerken van dezelfde denominatie in de rest van het land ...

 

Het is een enorme taak om het evangelie te brengen in een grote stad. Om daar succesvol in te zijn, is een belangrijke vraag hoe je de boodschap relevant maakt. Maar net zo belangrijk is met wie je samenwerkt om de opdracht te vervullen. Over de eeuwen heen gingen kerken aan de slag om toehoorders te overtuigen van hun visie op de Bijbel. Het was belangrijk om duidelijke antwoorden te geven op zo veel mogelijk vragen. Maar in de postmoderne wereld staat het concept ‘absolute waarheid’ op losse schroeven. Als kerk moet je je daarvan bewust zijn en open staan voor een nieuwe benadering. Jack Barentsen, professor Praktische Theologie aan de Evangelische Theologische Faculteit: “Vroeger zat de maatschappij anders in elkaar. Je had allerlei groepen en instituties en het kwam er op neer om bij de juiste club te behoren. Als kerk moest je duidelijk maken waar je in geloofde en uitleggen waarom de anderen het fout hadden. Die strategie heeft tegenwoordig weinig zin meer, nu er zo weinig kerken zijn, die bovendien zo weinig mensen bereiken. Eigenlijk is het helemaal niet interessant meer dat wij enorm verschillend zijn van de katholieken of de orthodoxen. Niet dat we daarom katholiek of orthodox moeten worden, maar misschien laten we de verschillen beter voor wat ze zijn en gaan we samen proberen iets voor de stad te kunnen betekenen. Het moet er niet om gaan om te voorkomen dat mensen naar een andere kerk gaan dan de onze, het gaat er veel meer om om contact te leggen met de mensen om je heen en een stukje samen te leven, zodat je in gesprek kunt gaan.”

Dat is wel een heel andere benadering. Is er sprake van een soort evangelische identiteitscrisis?

“Ik denk niet dat veel mensen het zo beleven, maar er valt wel iets voor te zeggen. De manier van ‘kerk zijn’ in de jaren ‘70 en ‘80 was heel anders. Toen ging het over een hele rits van standpunten waar men het over eens was en dat had zijn betekenis en relevantie in die tijd en in die context. Daarmee wil ik niet zeggen dat het niet meer belangrijk is wat je van Jezus vindt, maar het zijn niet de vragen waar mensen nu mee zitten. Een van de huidige uitdagingen is de vraag of we de volle breedte van het evangelie kennen. Dat is niet alleen: je bent zondig en Jezus is voor jouw zonden gestorven; je moet Hem aannemen een dan hoor je bij Hem en dan kom je in de hemel. Daar ben ik het op zich niet mee oneens, maar het is slechts een klein beetje van wat het evangelie is.”

Maar dan toch wel het startpunt?

“Soms wel, soms niet. Het is een startpunt voor mensen die met een groot schuldgevoel zitten, maar ik ken niet zoveel mensen die daar mee zitten. Mensen kampen tegenwoordig meer met een probleem van imago, van schaamte. Misschien kun je het dan beter hebben over hoe Jezus ook die schaamte gedragen heeft door aan het kruis te hangen en te schande gemaakt te worden voor zoveel mensen. In het Nieuwe Testament, in de Grieks-Romeinse cultuur, is het schaamte-aspect een van de grote obstakels om het evangelie aan te nemen. Iemand die zo te kijk wordt gezet aan het kruis, die zo beschaamd wordt gemaakt, dat kan toch niet een Messias zijn? De meeste mensen zullen niet in de eerste plaats met een groot schuldgevoel hebben gekampt. De nadruk op het gevoel van schuld is misschien wel door de prediking van de kerk in de Middeleeuwen sterker opgekomen en met de Calvinistische aanpak waarbij heel sterk de zonde werd benadrukt. Je moest vooral je eigen zondigheid beseffen en dat je een Verlosser nodig had. Ik weet niet of Paulus dat in zijn bediening ook zo heeft gedaan. Natuurlijk, de begrippen zijn er wel, we zijn zondige mensen en we hebben verlossing nodig, maar ik denk dat het best wel een discussiepunt zou kunnen zijn of dat het primaire was wat Jezus had willen zeggen ...”

Zorgt een andere benaderingswijze niet voor weerstand onder de christenen? Ze hebben het gevoel dat ze hun boodschap moeten veranderen ...

Jack: “Is dat wel zo? Ik besef dat mensen het zo voelen, want je hebt altijd dit verteld en nu moet je het anders gaan vertellen. Dus je denkt: ik verander mijn boodschap. Maar misschien had je je boodschap al teveel veranderd door het zo te versmallen tot: ‘dit stukje is het onveranderlijke evangelie’. Je moet je afvragen: misschien was ik zo gedreven om te communiceren dat ik eigenlijk zelf het evangelie veranderd heb en dat ik me niet bewust ben van de volle rijkdom van het evangelie. Dus in plaats van te kijken naar de wereld en naar anderen, moeten we onze hand in eigen boezem steken: misschien heb ik het evangelie wel tekort gedaan door het veel te schematisch en veel te beperkt te willen vertellen. Als je zo’n houding aanneemt, ga je weer met nieuwe vragen naar de Bijbel kijken en met nieuwe vragen naar ‘Wie is Jezus?’, en wat doet Hij dan en wat is de betekenis van het kruis. Dan ontdekt je misschien dingen die heel relevant zijn voor onze cultuur, maar waar we compleet aan voorbij gelopen zijn.”

Eensgezind

Veel kerken zijn georganiseerd in denominaties, waar er een grote overeenkomst is wat betreft werkwijze, maar vooral ook een inhoudelijke eensgezindheid. De gezamenlijke zienswijze zorgt voor een sterk band. Maar hoe relevant is de band met een kerk aan de andere kant van het land, wanneer je in de stad aan het werk bent en voornamelijk kerken van andere denominaties om je heen hebt? Onderzoek dat Barentsen eerder verrichtte, deed zijn kijk op de relaties veranderen: “Ik ben gaan beseffen dat de verbanden tussen de kerken in de stad belangrijker zijn, of gaan worden, dan tussen de kerken in regionaal of nationaal verband. Met alle verschillen die er zijn, ben je toch samen ‘kerk in de stad’. Ik zou graag meer onderzoek doen rond de vraag hoe kerken in een bepaalde regio eenheid beleven en hoe ze die eenheid in de stad vorm geven. In Johannes 17 lezen we over eenheid, maar dat wil nog niet zeggen dat we één instituut moeten worden. Dat is iets waar de Wereldraad van Kerken wel op aanstuurt, maar daar zie ik geen heil in. Ik denk dat aan de eenheid van de kerk op een andere manier vorm gegeven wordt, in de praktijk waar je samen het geloof vasthoudt. Het kan dan gaan in de richting v an: hoe kan je als kerk een soort beweging creëren waarin je de stad bereikt met het evangelie? We moeten op een bepaalde manier meer samenwerking zoeken, zonder dat we onze identiteit en ons geloof laten verwateren.”

Maar het is toch het meest eenvoudig om samen te werken op grond van gemeenschappelijke standpunten?

“Je moet de samenwerking anders gaan vormgeven. Als denominatie kun je bepaalde ijkpunten in de Bijbelse leer vasthouden, maar in de praktijk ga je niet samenzitten met kerken aan de andere kant van het land om te zien hoe je de plaatselijke situatie moet aanpakken. Daar zul je het moeten doen met de kerken uit je eigen omgeving. Als je visie niet alleen is om overal een kerk van je eigen soort te hebben, maar om de mensen in je regio te bereiken, dan moet je erkennen dat je met heel verschillende kerken iets samen moet doen, zonder dat je elkaar verkettert, maar ook zonder dat je ineens orthodox of katholiek moet worden. Laat iedereen maar blijven wat hij is. De stadsbevolking is zo, dat je toch nooit iedereen met één bepaalde soort kerk bereikt wordt.”

Is dat dan het einde van de denominaties?

Jack: “Dat is een goeie vraag en ik weet niet of dat zo zal zijn. Want in het bereiken van mensen moet je, vanwege de enorme dichtheid en de complexiteit van de stad, met heel verschillende kerken samenwerken, maar je kunt heel moeilijk theologische trainingsprogramma’s opzetten met zo’n diversiteit. Dat moet je toch per denominatie doen, want daarvoor ben je te verschillend. Je moet ook niet voorbij gaan aan de historische wortels. Maar misschien is er wel de erkenning van: ik snap het niet altijd, maar God werkt kennelijk op heel verschillende manieren en met heel verschillende kerken ...”

 

Nieuwsbrief