slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

Zwijgen is goud …

InterCom200411 AalstCarnavalOp weg naar een recht van vrije beschimping?

De Westerse wereld is gezegend met een aantal bijzondere voorrechten. Een daarvan is de vrijheid van meningsuiting. In tegenstelling tot veel dictatoriale regimes, mogen we in ons land vrijwel iedere mening kenbaar maken. Toch kun je je afvragen of we altijd van die vrijheid van expressie gebruik moeten maken. Spreken is zilver, zwijgen is goud, zegt het spreekwoord en soms kan het nuttig zijn om je mening voor je te houden. 

De afgelopen maanden werden we geconfronteerd met een aantal discussies die aantoonden dat de balans tussen mening en respect niet altijd zo gemakkelijk te vinden is. In eigen land was er de uitgebreide controverde over Aalst Carnaval. Vorig jaar hadden de media uitgebreid de beelden van een praalwagen verspreid, waarop enkele Joden in typische kledij te zien waren.

 

De carnavalsvereniging die op dit idee gekomen was, wilde daarmee duidelijk maken dat de centen op waren en dat er dringend naar vers geld gezocht moest worden, als ze een volgende keer wel een mooie bijdrage wilde leveren. Blijkbaar werd in de richting van de Joden gekeken – die traditioneel nogal goed in het bankwezen aanwezig zijn, en er volgens de algemene perceptie wel warmpjes bij zitten. Dat komt wel niet helemaal overeen met de werkelijkheid, maar vooroordelen kunnen hardnekkig zijn. Op zich zou die ene wagen in de stoet nog als een ongelukkige ingeving hebben kunnen beschouwen, maar de discussie was nog lang niet afgelopen na het Carnaval. De UNESCO, die een aantal jaar geleden Aalst Carnaval als immaterieel werelderfgoed had bestempeld en die zeker niet kon lachen met antisemitisme, trok die erkenning weer in. Of waren het nu de organisatoren van de stad die hun activiteiten van de lijst wilden hebben; zelfs daar waren ze het niet over eens … 

Uitschuiver

Dit jaar laaide het debat opnieuw op. In plaats van de uitschuiver snel te vergeten, werd er opnieuw zout in de wonde gedaan; En de reacties bleven niet uit.  Opnieuw kwamen er klachten bij Gelijkekansencentrum Unia (al waren het er wat minder dan vorige jaar), Pogingen om de polemiek te stoppen hadden in afgelopen jaar niet veel opgeleverd. De mensen achter de omstreden praalwagen hadden een bezoek gebracht aan de Dossinkazerne (het Mechelse Holocaustmuseum, waar de anti-Joodse gewelddaden tijdens  de Tweede Wereldoorlog uitgebreid getoond worden) en er waren contacten met Joodse organisaties uit Antwerpen, maar daarmee waren de spanningen niet opgelost. 

Internationaal protest

Ondanks oproepen om het voorval van vorige jaar niet te herhalen, werden gelijkaardige poppen aangekondigd. Zowel voor als na de Aalstse carnavalsstoet kwamen er protesten, zeker vanuit het buitenland. Het Amrican Jewish Committee vroeg aan de Belgische en Europese autoriteiten om de ‘antisemtische carnavalsoptocht’ te veroordelen. Daniel Schwammental van het Comité zei: “Nu de Vlaamse en federale overheid hebben geweigerd om deze groteske vertoning van antisemitische haat te verbieden, en die in sommoge gevallen zelfs hebben gesteund, zou de Europese Unie onmiddellijk moeten opstarten.” De Europese Commissie reageerde : “Het zou vanzelfsprekend moeten zijn dat dergelijke beelden niet thuishoren op Europese straten, 75 jaar na de Jodenvervolging’. De woordvoerder van de Commissie liet ook weten: “De positie van de Commissie is duidelijk: we verzetten ons tegen elke vorm van antisemitisme en deze vertoning is niet te vereenzelvigen met de waarden en normen waarop de EU is gebouwd.” Juridische stappen kwamen er evenwel niet aangezien dit soort voorvallen onder de bevoegdheid van de nationale overheid vallen. 

De nationale overheid reageerde bij monde van premier Sophie Wilmès, die zelf ook een Joodse achtergrond heeft: “Het is niet de eerste keer dat deze praktijken kritiek krijgen omwille van karikaturen van de Joodse gemeenschap. Hoewel Aalst Caranavl veel méér is dan dat, doen deze feiten toch afbreuk aan onze waarden en de reputatie van ons land.” Ze voegde er aan toe: “Het gebruik van referenties en stereotypen die gemeenschap en bevolkingsgroepen stigmatiseren op basis van hun afkomst, leidt tot verdeeldheid. Het brengt het samenleven in gevaar. Zeker als het gaat om bewuste en herhaalde acties”;

Vlaams minister-president Jan Jambon had voordat de stoet nog opgeroepen om ‘verstandig’ te zijn. In het nieuws van VTM zei hij: “Censuur is niet op zijn plaats, maar ik wil een appèl doen op het gezond verstand. De carnavalisten zouden zich moeten verplaatsen in wie slachtoffer is van hun spot”. Zijn partijgenoot en kamerlid Michaël Freilich, die op ruime steun van de Joodse gemeenschap waartoe hij behoort kan rekenen, verklaarde het “spijtig te vinden dat door het ongepast gedrag van enkele Vlaanderen nu negatief wordt geportretteerd van Amerika tot Australië toe. De beste manier om dat te counteren is om deze taferelen met zoveel mogelijk stemmen af te keuren.” Een duidelijke stem klonk ook vanuit Israël. Minister Katz van Buitenlandse Zaken stelde: “België zou zich als westerse democratie moeten schamen om zo’n giftige antisemitische vertoning toe te laten”.

In Aalst blijft men intussen volhouden dat de betwiste poppen niets met antisemitisme te maken hebben en dat niemand de intentie had om iets negatiefs tegen de Joden te doen. Dat neemt niet weg dat de boodschap door velen wel in die zin geïnterpreteerd worden. 

Mila ...

Waar liggen de grenzen van de vrije meningsuiting? Moeten opinies gebaseerd zijn op feiten, of is behoort een persoonlijke visie – gefundeerd of niet – altijd tot het domein van de” vrije meningsuiting. Een paar weken voor het carnaval kenden onze Zuiderburen heel wat commotie rond het Franse meisje Mila. De tiener had de avances van een moslimlandgenoot afgewezen, en kreeg toen heel wat onvriendelijks van de ‘afgewezen minnaar’ te horen. Heel diep zal de liefde niet gezeten hebben. Maar de beledigende termen, meer bepaald op religieus vlak, vlogen over en weer. En aangezien hierbij de islam betrokken was – en derhalve in veel gevallen een bevolkingsgroep van buitenlandse origine – viel al snel de term ‘racisme’. De vraag in hoeverre je een andere godsdienst mag beledigen, werd ook direct actueel. Godslastering is in Frankrijk geen misdrijf, maar is dat een vrijbrief voor het beledigen van andermans overtuiging? Zowel in Frankrijk als in ons land namen veel mensen het voor Mila op. Parlementslid Wouter De Vriendt (Groen) liet op Twitter weten: ‘Het beschimpen van van een religie is een normaal recht in de seculiere, verlichte democratie’. Men kan zich de vraag stellen wat er met een maatschappij gebeurt als de elementaire principes van beleefdheid en respect overboord worden gegooid.

(bronnen: Belga, VTRnws.be, UNESCO)

Voor Maarten Hertoghs was de commotie rond de vrijheid van meningsuiting de aanleiding om daarover een column te  schrijven op de website van Doorbraak. Die tekst staat ook op de EAV-site

 

 

 

Nieuwsbrief