slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

Het verschil van 6 weken ...

InterCom191109 AbortusUitbreidingParlement wil abortustermijn verlengen

Nu de onderhandelingen voor een nieuwe Federale regering blijven aanslepen, neemt het Parlement het initiatief in een aantal dossiers. Noodzakelijk in een aantal gevallen – denk maar aan de begroting. Maar ook op ethisch vlak worden er stappen gezet. Normaal gezien worden beslissingen op dit gebied voorzien in een regeerakkoord en worden ze binnen het kader van een regering opgesteld, maar momenteel zijn er ‘wisselmeerderheden’ die voor een verschuiving van het beleid zorgen. Een van de de discussies die onlangs in het Parlement opgestart werden, is de verlenging van de termijn waarbinnen vroegtijdige zwangerschapsonderbreking is toegestaan. Wettelijk is dit nu 12 weken, maar er lijkt een consensus te groeien dat dit naar 18 weken gaat. Voor- en tegenstanders laten hun mening duidelijk horen.

De huidige situatie is complex. De ontslagnemende regering had al geen meerderheid meer, en het aantal zetels is na de verkiezingen alleen maar kleiner geworden. Er zijn verschillende alternatieve meerderheden mogelijk, maar dat heeft nog niet tot een nieuwe regering geleid. In dat vacuüm worden er delicate dossiers behandeld. De abortuswetgeving is daar één van. Verschillende partijen grijpen de toestand aan om de wetgeving te verruimen. Verschillende belangenverenigingen hebben verschillende standpunten. In een interview in De Morgen toont Carine Vrancken van Luna vzw, de vereniging van Nederlandstalige abortuscentra, zich een voorstander van een verlenging van de termijn – wat haar betreft mag die opgetrokken worden tot 24 weken. “Wij hebben altijd gepleit voor een uitbreiding van de wet. Zwangerschappen worden toch afgebroken, maar dan in het buitenland. Niemand wil een zwangerschapsafbreking, maar als je ongewild zwanger bent, moet je een verantwoorde beslissing kunnen nemen. (…) Je moet altijd voor ogen houden wie het meeste recht heeft om daarover te beslissen: de persoon die zwanger is? Die is het best in staat na te denken over wat verantwoord ouderschap is. Je kunt je kop in het zand steken door een wet restrictief te maken. Maar wat is het resultaat? Dat je ongewenste kinderen krijgt? Ik denk niet dat iemand daar een voorstander van is. Er is geen tussenweg. Je kunt niet een beetje zwanger zijn.”

Ook bij de politieke partijen bestaat er verschil van inzicht. Bij CD&V, NV-A en Vlaams Belang is er geen directe behoefte om iets aan de huidige situatie te veranderen. De Open-VLD daarenetegen is al jaren voorstander van een uitbreiding van de wet; Vorig jaar nam de partij het initiatief om abortus uit het strafrecht te halen. De liberalen haalden daarmee niet helemaal hun slag thuis – een aanpassing van de wet lag sowieso moeilijk bij coalitiepartner CD&V – maar kamerlid Carina Van Cauter verklaarde toen “Wat vandaag niet is, kan morgen misschien wel. Maar dit is een stap verder richting de ambitie waar we voor staan.” SP.A, PS, Groen, Ecolo en PvdA zijn allemaal voorstander van verlenging van de termijn, en daarmee is er een duidelijke parlementaire meerderheid in België.

Tegen de internationale trend
Dat de Belgische politiek de wetgeving wil uitbreiden, is opvallend wanneer we de trends in andere landen bekijken. In de Verenigde Staten werden het afgelopen jaar een aantal wetten goedgekeurd die de mogelijkheid van abortus sterk beperken. Maar ook in Europa zien we die tendens, bijvoorbeeld in Noorwegen en Polen. In Nederland ligt de termijn al geruime tijd op 22 weken, 10 weken langer dus dan nu in België. Dat leidt ertoe dat vrouwen die na de twaalfde week van de zwangerschap een abortus wenst, de grens over moet om de ingreep te laten uitvoeren. Vrancken vindt dat een vreemde situatie: “Stel dat je een Belgische vrouw bent en je hebt op de een of andere reden veel tijd nodig om tot een beslissing te komen, bijvoorbeeld omdat je pas laat ontdekt dat je zwanger bent. Kom je uiteindelijk toch tot het besluit dat het onverantwoord is om een kind te krijgen, maar ben je al veertien weken zwanger, dan kun je in België niet meer worden geholpen. Terwijl dat in Nederland geen enkel probleem is”.

De grens van twaalf weken is overigens geen lijn die willekeurig getrokken is. In die fase van de zwangerschap is een abortus medisch gezien een relatief eenvoudige ingreep: door middel van een curettage wordt de baarmoeder met een smal buisje leeggezogen. “Na die termijn is dat niet meer mogelijk en moet een vrouw daadwerkelijk bevallen, wat emotioneel zwaarder is. In Nederland is een ‘instrumentele abortus’ mogelijk, onder gedeeltelijke of volledige verdoving. Daarbij wordt het vruchtje met instrumenten verkleind en uit de baarmoeder verwijderd. Artsen geven zelf aan dat het niet vanzelfsprekend is om die ingreep uit te voeren”. Uiteraard gaat het hierbij alleen om het fysieke aspect; op psychisch vlak spelen de termijnen veel minder een rol.

In ons land worden elke dag 55 abortussen uitgevoerd. Jaarlijks zijn dat er dus een kleine 20.000. Een hoog aantal, maar relatief gezien heeft België een van de laagste abortuscijfers ter wereld. Carine Vrancken: “We moeten ons daar niet over verwonderen; We zijn een rijk land, hebben een grote gelijkheid, het taboe rond seksualiteit is laag, anticonceptie is heel toegankelijk en we geloven erg in verantwoord ouderschap. Dat is de voedingsbodem voor een laag abortuscijfer”. Zal een verlenging van de termijn waarbinnen abortus wettelijk mogelijk is, niet leiden tot een stijging van het aantal zwangerschapsonderbrekingen? In een interview op vrtnws.be zegt Carine Vrancken dat het risico daarop niet bestaat: “Iemand die ongewild zwanger is, wil die zwangerschap gisteren afgebroken hebben en niet morgen. Niemand is zich meer bewust van een zwangerschap dan een ongewild zwangere vrouw. Dus niemand wil langer zwanger rondlopen in de wetenschap dat de zwangerschap afgebroken zal worden.”

Tegenstanders
Terwijl er binnen de politiek een verregaande bereidheid lijkt te zijn om de wet uit te breiden, komen er vanuit de maatschappij opvallend veel stemmen die zich vragen stellen bij die ontwikkeling – en die zijn ook te horen in de media. Aziza Mubalirwa en Elisabeth Théry, ondervoorzitters van de vzw Mars voor het Leven, betreuren de steeds verdergaande mogelijkheden voor abortus. Het argument dat vrouwen die hun zwangerschap ‘te laat’ willen laten afbreken, toch wel naar Nederland zullen gaan, overtuigt hen niet: “We zijn geëvolueerd van abortus als een tragische uitzondering naar de ingreep als een vorm van contraceptie. Het symptoom van een maatschappij die elke voeling met de waarde van het leven verloren is. (…) Het zou gepaster zijn om de verdiensten van de huidige regeling te bespreken, in plaats van te verwijzen naar de manieren waarop ze omzeild kunnen worden”. De organisatoren zijn vooral bezorgd over de redenen die voor een abortus wordt ingeroepen. In de discussie wordt vaak verwezen naar een zwangerschap na een verkrachting, maar volgens een onderzoek in de VS vindt slechts 0,5 procent van de ingrepen plaats omwille van een verkrachting, en 4 procent om gezondheidsredenen. ‘Foute timing’ is goed voor 25 procent van de gevallen en ‘Financiële moeilijkheden’ voor 23 procent. Mabulirwa en Théry pleiten voor een als het gaat om abortus: “Als we het leven nog steeds een zeker moreel belang toekennen, lijkt het echter gepast om een hoge mate van voorzichtigheid aan de dag te leggen ten aanzien van het kader waarbinnen abortus plaatsvindt. Zelfs wanneer die keuze beschikbaar is, moet het een weloverwogen en ernstige beslissing blijven, die genomen wordt in volle bewustzijn van de gewichtigheid van de zaak en zich beperkt tot de vroegst mogelijke periode van de zwangerschap, waarin de morele waarde van het kind het meest controversieel is.”

In een opiniestuk op ‘Doorbraak’ wijst voormalig diplomaat Mark Geleyn op de verregaande acties die voorstanders van abortus ondernemen, en hij spaart zijn kritiek niet: “NGO’s allerhande, tot Oxfam en Amnesty toe, pleiten voor een ‘recht op abortus’. Jonge vrouwen, die al moeders hadden kunnen zijn, stappen op in lawaaierige betogingen voor ‘vrouwenrechten’ en ‘recht op abortus’. In Mexico Coty staken ze de kathedraal in brand. Op een feministenmars in Madird gooiden jonge vrouwen poppen op een brandstapel, zoals Duitse studenten dat in de jaren dertig met joodse boeken deden. In België vindt een rondetafel van jonge elitaire potentials, de zogenaamde Vrijdaggroep (een initiatief van de Koning Boudewijnstichting, dat ‘vrouwen verbieden om voor abortus te kiezen gelijk staat met hun autonomie ontkennen, hen stigmatiseren”.

Evenals de verantwoordelijken van de Mars voor het Leven maakt hij zich zorgen over de benadering waarbij abortus als een vorm van gezinsplanning wordt beschouwd. In dat verband is hij absoluut niet akkoord met de stappen die de overheid onderneemt: “In maart van dit jaar trok de minister-president van de Fédération Wallonie-Bruxells, Rudy Demotte, met een ruime delegatie naar New York om deel te nemen aan een VN-Commissie over de Conditie van de Vrouw. Daar hield hij, met instemming van Reynders (Buitenlandse Zaken) en De Croo (Ontwikkelingssamenwerking) en uiteraard zonder overleg met de Vlaamse partijen, vanop de Belgische stoel een vurig pleidooi voor het wereldwijde recht op abortus. Dat paste perfect in de politiek die Reynders en De Croo zelf al lang volgen: abortus als bevolkingsplanning en als kernthema in de ontwikkelingssamenwerking. Dat doen de Europese Commissie en verschillende landen van de Europese Unie trouwens ook.” In kringen van de Verenigde Naties wordt doorgaans omfloerst gesproken over ‘reproductive rights and sexual health’, maar in feite gaat hun gewoon om het recht op abortus.

Geleyn ergert zich vooral aan de onverschilligheid op het vlak van het thema van zwangerschapsonderbreking. De publieke opinie heeft weinig interesse in de materie, maar de politieke partijen willen op dit vlak wel scoren door de wet uit te breiden. Toch ziet hij de toekomst niet somber in: “Ooit komt er een moment waarop jonge mensen opnieuw meer  zingeving gaan vinden in kinderen krijgen en groot brengen”. Ook al lijkt de maatschappelijk tendens niet de juiste richting in te gaan, volgens Geleyn is alles omkeerbaar. Of zijn wens de vader van de gedachte is, zal de toekomst uitwijzen. In dit geval wellicht de nabije toekomst, want het Parlement lijkt niet van plan hier gras over te laten groeien ...

(bronnen: De Morgen, Doorbraak, Knack, Vrtnws.be)

Nieuwsbrief