slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

Bang van de islam?

De term islamofobie wordt gebruikt om diverse vormen van spreken en handelen ten opzichte van de islam en moslims te beschrijven, waaronder discriminatie, weerzin ten opzichte van de islam en van moslims, een afwijzende houding jegens moslims, kritiek op de islam, sociaal-economische nadelen voor moslims, uitsluiting en racisme. Het kan ook gaan om verbale beledigingen, fysieke agressie ten opzichte van moslims en hun symbolen en moskeeën.

Ik maak me zorgen over de groeiende anti-moslim-houding die overal in Europa te zien is. De praktijken die we onder islamofobie rekenen aan ver terug inde geschiedenis van Europa, maar zijn vooral zichtbaar geworden inde jaren ’90. Er komen immers steeds meer moslims in Europa wonen, en er hebben zich hier verschillende terroristische incidenten voorgedaan. In de nasleep van de recente aanslagen in Parijs hebben moslims te maken gehad met meer verbaal en fysiek geweld, discriminatie en doodsbedreigingen.

Sommigen zullen niet goed begrijpen waarom ik mij als christen zorgen maak over hoe er in Europa over moslims gesproken wordt, en hoe ze behandeld worden.

25 jaar abortuswet in België

(door Wim Moreels (EAV-werkgroep gezondheidsethiek)

Begin februari publiceerde Knack een artikel “Gynaecologen en abortuscentra eisen nieuw debat – 25 jaar abortus wet”.

De geïnterviewden breken een lans voor het herbekijken van de huidige wetgeving.  Zij ijveren ervoor dat het “taboe” dat rond abortus hangt doorbroken zou worden.  Er wordt in het artikel onder andere voorgesteld om abortus uit het Wetboek van Strafrecht te schrappen.  Ook wordt er geopperd om de huidige leeftijdsdrempel (helemaal) weg te laten of in elk geval op te trekken tot de leeftijdsgrens van 24 weken die Nederland hanteert.  Het artikel vraagt ook naar het op gang trekken van een maatschappelijk debat rond de vraag of een kind mag geaborteerd worden omdat het niet het geslacht heeft dat de ouders wensen.

 

Waarom Wout van Israël houdt …

Brochure over de houding van christenen ten opzichte het ‘volk van God’.

Israël staat, zoals zo vaak gebeurde in de afgelopen decennia, weer volop in de belangstelling van de media. En ook zoals gewoonlijk, is de berichtgeving eerder negatief. Het was voor Wout van Wijngaarden een aanleiding om een brochure samen te stellen onder de titel ‘Waarom ik Israël liefheb’. Een niet zo voor de hand liggende titel als je bedenkt hoe de publieke opinie de situatie in het Midden-Oosten bekijkt, maar ook wanneer je rekening houdt met de grote variatie aan kerkelijke standpunten. Die gaan van ‘onvoorwaardelijk achter Israël staan’ tot een sterk kritische benadering van de Joodse aanspraken op een eigen land en het verwerpen van de politiek die de staat in de afgelopen tientallen jaren heeft gevolgd. Het is duidelijk dat de situatie van Gods volk een heet hangijzer is. Deze brochure zal misschien ook niet door iedereen met enthousiasme verwelkomd worden, vanwege te ‘pro-Israël’. Maar de studie die Wout van Wijngaarden hiermee op papier heeft gezet, bevat veel Bijbelse argumenten, en het is dus meer dan een persoonlijke opinie. Het overdenken dus waard …

 

Anders geaard: gedachten naar aanleiding van de bisschoppensynode

Vorige maand kreeg de bisschoppensynode uitgebreide aandacht in de media. Hoewel deze conferentie het gezin als onderwerp had, richtte de pers de focus vooral op twee  agendapunten: wat met gescheiden katholieken die willen hertrouwen, en wat met homoseksuelen?  Veel nuance viel daarbij niet bespeuren. Gedurende de synode werden  op beide vlakken voorstellen gelanceerd, die uiteindelijk geen tweederdemeerderheid haalden en dus niet aanvaard werden. Het is duidelijk dat de Rooms-katholieke kerk geen pasklare antwoorden kan vinden op een aantal pertinente vragen, ook al wel men zich aanpassen aan de huidige tijdsgeest en relevante uitspraken doen over de maatschappij van vandaag.

Maar hoe zit het eigenlijk in evangelische kringen. Op het vlak van echtscheiding en hertrouwen is er in de afgelopen decennia een versoepeling zichtbaar geweest. Wanneer het gaat over de seksuele geaardheid, ligt de discussie veel gevoeliger. In een aantal landen gaan de deuren wijd open voor wie ‘uit de kast komt’, op andere plaatsen, zoals in Vlaanderen, is men veeleer terughoudend. Reitze Siebesma van ‘Different Vlaanderen’  - een christelijke organisatie die ondersteuning biedt aan homoseksuele mensen en kerken wil helpen het thema homoseksualiteit bespreekbaar te maken – zet een aantal gedachten op een rij.

Reitze: Als medewerker bij Different Vlaanderen merk ik hoe homoseksualiteit in de evangelische wereld in Vlaanderen een onderwerp is dat verlegenheid oproept. Er liggen heel wat knelpunten en kwesties die om bezinning vragen. Zonder de pretentie te hebben volledig te zijn, wil ik een aantal denkpistes beschrijven. Ik wil geen absolute uitspraken doen maar vooral oproepen tot bezinning.

Wat kunnen we als evangelische beweging in Vlaanderen leren van ontwikkelingen in de Rooms-katholieke kerk? Omdat er een aantal parallellen zijn, houden ontwikkelingen in de Rooms-katholieke kerk ons een spiegel voor. Daarnaast kunnen we ook leren van ontwikkelingen in veel Protestantse kerken in westerse landen. Er zijn verschillen tussen de Rooms-katholieke kerk en Protestants-evangelische kerken. Als het gaat om ethische kwesties zijn er overeenkomsten. Lees bijvoorbeeld: www.cip.nl/artikel/45547/Christenen-samen-voor-het-bijbelse-huwelijk

Bezinning

De praktijk elders laat zien dat de kerk het onderwerp homoseksualiteit vaak pas op de agenda zet als ze hiertoe ‘gedwongen’ wordt door maatschappelijke ontwikkelingen of door veranderende opvattingen binnen de kerk. Dikwijls was dit onderwerp tot dan toe taboe. Dit betekende dat mensen eenzaamheid ervoeren en vaak steun zochten buiten de kerk. Natuurlijk waren er mensen die wel steun vonden bij andere christenen. Helaas gebeurde het ook dat er oplossingen geboden werden die niet werkten. Sommige mensen in de LGBT-gemeenschap(Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender) hebben veel kritiek op de kerk, omdat ze ooit lid waren van een kerk en zich toen in de kou gezet voelden.

In plaats van te wachten tot het onderwerp zich aan kerken opdringt, doe ik een oproep om vandaag tot bezinning over dit thema te komen. Waarom? Uit liefde en bewogenheid voor mensen binnen en buiten onze kring.

Kwetsend

Er lijkt een onoverbrugbare kloof te bestaan tussen kerken met een orthodoxe visie en de LGBT-gemeenschap. Dit heeft te maken met opvattingen over (homo)seksualiteit maar ook met de manier waarop deze opvattingen worden gecommuniceerd. Dit wordt als kwetsend ervaren door de LGBT-gemeenschap. Dit is niet alleen het probleem van de Rooms-katholieke kerk.

 

Wat als cultuur verdwijnt…

Onze televisiebuis, radio en, in deze eenentwintigste eeuw, ook het internet voorzien ons graag van een overvloed aan programma’s. En zoals dat bij een overvloed speelt, schaadt een teveel ervan dikwijls meer dan het baat. Met andere woorden worden degelijk onderbouwde programma’s dankzij allerlei commerciële doeleinden in de media een schaars goed. Ondanks de noodkreet van programmamakers en  cultuurliefhebbers, lijkt de overheid te beschikken over dovemansoren. Besparen is hun credo op onderwijs, gezondheid, sociale zekerheid,.. maar ook op cultuur. In dat laatste kan nog het best geschrapt worden, cultuur is immers geen voorwaarde om te overleven. Doch klopt dat wel ? Kan cultuur onmogelijk in hetzelfde rijtje geplaatst worden als water, voedsel, kleding, huisvesting en gezondheidszorg? Ik moet opletten niet de indruk te wekken deze sectoren niet hoog in te schatten. Zo baren de besparingen in de gehandicaptenzorg me zeker ook zorgen, maar dat is een ander pleidooi. Maar wat schiet er nog over van onze wereld als we cultuur uit het dagelijks leven schrappen? Geen kunst. Ontspanningshuizen als theaters en filmzalen foetsie, net als radio en televisie. Geen piano-of ander muziekspel meer te horen. Gebouwen, aangelegde parken en wegen zijn verdwenen.  De esthetica, gevormd door cultuur bepaalde objecten, wordt een zonderling begrip. Als ik deze imaginaire gedachtegang blijf doortrekken, wat dan met feestdagen, ook die zijn cultureel bepaald. Geen Moederdag, geen Nieuwjaar, géén Kerstmis. Cultuur lijkt voor een aantal onder ons iets irrelevant, een instrument voor de vorming van de maatschappij dat onderschat wordt, maar dames en heren, ik vrees dat wanneer ‘het geschrap’ zo blijft doorgaan, er een moment komt waar de burger met heimwee zal smachten naar het verleden. Zullen we de komende decennia de zoveelste heruitzending van de Kampioenen nog blijven smaken? Ik voorspel een grote hunkering naar de in-onzen-tijd-samenleving, toen grote cultuurmakers ons land kleurden. De samenleving bloedt dood. Te cynisch? Misschien wel, enkel de toekomst kan dit uitwijzen. Als naïeveling stort ik mij desondanks heldhaftig op de cultuurbarricade en zal pen, papier en woord niet mijden om een halt aan de kostuums van de Wetstraat toe te roepen.


Het klopt ongetwijfeld dat veel cultuur overleeft zonder steun van de overheid en dat ik bovenstaande situatie uiteraard in het belachelijke heb getrokken. Maar wat met  kleinschaligere verenigingen en projecten? Daaromtrent wil ik even terug keren naar de aanhef van mijn betoog, de schaarste van goed onderbouwde tv-programma’s. Wat momenteel aan me vreet is de intentie om de uitzendingen van levensbeschouwelijke verenigingen te schrappen.  Deze zogenaamde ‘derden’: vrijzinnigen, katholieken, protestanten, orthodoxen, moslims en andere verenigingen hebben nu het recht om hun standpunten met de maatschappij te delen. Zoals ERTS, de radio- en televisiestichting van de evangelisch christenen het zegt: “Een alternatief geluid bieden tussen de vele meningen die via de media verspreid worden.” Ik denk dat we de impact hiervan onderschatten. Onze maatschappij is gefundeerd, draait en evolueert op het pluralisme. Het zijn deze ‘derden’ die hieraan een stem verlenen. Ons als, hoop ik althans, kritische burger tot nadenken doen aanzetten. Een alternatief voor de resem Amerikaanse zombie-, vampier-, erotische-, gewelddadige-, en andere ‘diepzinnige’ mainstreamprogramma’s. Deze komen de laatste jaren jammer genoeg ook meer en meer uit Vlaamse hoek tevoorschijn. Geen door politieke of commerciële agenda’s beïnvloede programma’s, maar een welgemeende, fundamentele boodschap, gepresenteerd zonder gebruik van choquerende snufjes en andere gimmicks. Deze voorgeschreven zendtijd geeft de burger de mogelijkheid tot een forum. Laat desnoods de al toch zo lage subsidies vallen, maar neem onze zendtijd niet af. Zoals artikel 35 en 36 van het Mediadecreet voorschrijft: ‘ De derden verzorgen programma’s die rechtstreeks zijn afgestemd op het verschaffen van opiniëring vanuit representatieve levensbeschouwelijke stromingen.’ Misschien laat het behoud van de interlevensbeschouwelijke dialoog u geheel koud, dat is uw goed recht. Maar ik vrees dat dit het gevoel is dat u bijgevolg in de toekomst zult blijven ervaren, indien deze voorstellen werkelijkheid worden.
(Ciara Goossens)

Als de dood wordt gepresenteerd als een oplossing...

Als de dood wordt gepresenteerd als een oplossing...

Ingediend op 17/04/2013 om 18.57 uur  Categorie Mening van zorgverleners

  • Imprimer

De vraag naar euthanasie voor dementerenden is een nieuw concept. Ruim voor men ziek is of lijdt, wordt men uitgenodigd om na te denken over het einde van het leven en hoe men dit in eigen hand wil nemen.

We spreken hier dus niet over een euthanasie bij ondraaglijk lijden, want dat is er niet. We spreken over euthanasie op basis van de angst voor ondraaglijk lijden.