slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

Eenzijdig van alle kanten?

InterCom200713 IsraelAnnexatieNa een aanslepende politieke impasse, heeft Israël uiteindelijk toch weer een regering. De coalitie onder leiding van Benjamin Netanyahu heeft heel wat problemen op te lossen, waaronder de relatie met de Palestijnen. Sinds de zogenaamde Oslo-akkoorden van 1993 wordt er onderhandeld tussen de Israëlische regering en de Palestijnse Autoriteit, maar die gesprekken hebben nog niet veel opgeleverd. Onlangs besloot Israël om een deel van Judea en Samaria – vaak ook de ‘bezette gebieden’ genoemd – niet langer meer onder militair, maar onder civiel bestuur te zetten. Die beslissing, die door de politiek en de media een ‘annexatie’ werd genoemd, zorgde wereldwijd voor veel kritiek. Ook de Wereld Evangelische Alliantie (WEA) gaf een verklaring uit waarin het besluit betreurd werd.

Algemeen Secretaris van de WEA, Efraim Tendero, schrijft: “Als een wereldwijde familie uit vele naties en volken, wordt de WEA geleid door de Bijbelse principes van diversiteit, verzoening en vreedzame samenwerking en co-existentie. Hoewel we erkennen dat ieder land het recht heeft op zelfbestemming en zichzelf mag verdedigen, drukt de WEA haar diepe bezorgdheid uit over de plannen van Israël om grote delen van de Westelijke Jordaanoever te annexeren.”

Met haar verklaring begeeft de Wereld Evangelische Alliantie zich op een bijzonder gevoelig terrein, aangezien de visies op Israël, als volk, maar vooral ook als staat, onder de christenen sterk uiteen lopen. De WEA erkent dat ook. Niettemin neemt de organisatie een duidelijk standpunt in: “Over de eenzijdige stap zal begin volgende maand gestemd worden en het risico bestaat dat hierdoor alle hoop op een onderhandelde vredesovereenkomst tussen de Israëlische regering en de Palestijnse Autoriteit verdwijnt. Hoewel evangelische christenen over de wereld sterk uiteenlopende visies hebben op de zeer complexe materies omtrent het Heilige Land, is er is er geen twijfel dat de voorgestelde annexatie zowel voor Israeli’s als Palestijnen schadelijk zijn. Daarom verzetten we ons duidelijk tegen dit soort plannen.”

Dat de verklaring van de WEA op dit gevoelige thema reacties zou opleveren, lag voor de hand. Christenen voor Israël (CvI), een van oorsprong Nederlandse organisatie met een warm hart voor Israël, betreurt het feit dat de WEA zich op politiek vlak begeeft. Ben Vandeputte van CvI-België: “Het is jammer dat de WEA zich gaat mengen in een politieke aangelegenheid. Als Christenen voor Israël kiezen we er bewust voor om dit niet te doen. In Israël, en ook in onze achterban, wordt verschillend gedacht over de geplande stap om bepaalde gebieden onder Israëlische soevereiniteit te plaatsen. Wel vinden wij het problematisch als kerken denken dat ze Israël onder druk moeten gaan zetten, door publiekelijk een standpunt in te nemen tegen Israël.”

Niet in mijn naam ...
Een duidelijke reactie vanuit België kwam er ook van John van der Dussen, voorzitter van de Antwerpse Raad van Kerken en gewezen voorzitter van het Verbond van Vlaamse Pinkstergemeenten en van de Federale Synode. De WEA benadrukt altijd te spreken namens de 600 miljoen evangelische christenen in de wereld, maar Van der Dussen benadrukte in een mail aan Tendero dat het zeker niet in zijn naam was. Hij liet weten dat er ergere vormen van onrechtvaardigheid in de wereld zijn, en stelde dat de Wereld Evangelische Alliantie door de stellingname rond Israël en de Palestijnen ‘liberale theologie en linkse politiek volgt, en haar Bijbelse spoor is kwijtgeraakt’.

Joachim Kuhs, Europees Parlementslid voor Duitsland namens de ‘Alternative für Deutschland’, een partij die in de media zowel als ‘liberaal-conservatief’ als ‘rechts-populistisch’ wordt omschreven, beschuldigde de Duitse media van eenzijdige verslaggeving over het nederzettingenbeleid van Israël. Hij publiceerde een artikel op PI-news http://www.pi-news.net/2020/06/warum-es-keine-illegale-besetzung-von-judaea-und-samaria-gibt/ onder de titel ‘Waarom er geen “illegale bezetting” is van Judea en Samaria’. Zijn tekst raakt de kern van het vraagstuk: is de beslissing die de Israëlische regering wil nemen een kwestie van annexatie of niet? Het wordt als zodanig steeds voorgesteld door de Arabische landen, en ook door de VN-instanties waarin deze landen een grote invloed hebben. Dat is een eenzijdige voorstelling van de zaken – wat niet verwonderlijk is, aangezien deze landen zich al vanaf het begin sterk hebben verzet tegen de oprichting van de staat Israël – zoals ook blijkt uit de verschillende oorlogen die ze sinds 1948 gevoerd hebben. Strikt genomen is wat Israël nu doet geen annexatie: daarvan is alleen sprake wanneer een land zich delen van een andere staat toe-eigent. Aangezien de gebieden waarvan hier sprake is, sinds 1920 aan de Joden zijn toegewezen, kan men moeilijk spreken van een ‘annexatie’.  Het Israëlische voorstel dat nu op tafel ligt, en dat veel overeenkomsten vertoont met het vredesplan zoals dat begin dit jaar werd gepresenteerd door de regering van de Amerikaanse president Trump, komt er op neer dat een deel van Judea en Samaria (met name de Israëlische nederzettingen en de Jordaanvallei) onder rechtstreeks Israëlisch (burgerlijk) bestuur komen, en niet meer onder (Israëlisch) militair bestuur. Dit is nog altijd een gevolg van het Oslo-akkoorden, waarin bepaald werd dat er over deze kwestie onderhandeld moest worden, in de aanloop van twee afzonderlijke staten, Israël en Palestina. Nu er na meer dan 25 jaar nog altijd nauwelijks sprake is van onderhandelingen, hakt Israël – weliswaar eenzijdig – deze knoop door. Dat de Palestijnse Autoriteit zich daar tegen verzet is begrijpelijk, omdat hierdoor het gebied dat de ‘Palestijnse Staat’ zou vormen, verkleind wordt. Dat de media deze – eveneens eenzijdige – visie overnemen, illustreert de manier waarop het Israëlisch-Palestijns conflict voorstelt.
Hierbij baseert men zich voornamelijk op de benadering van de Verenigde Naties. De Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van deze organisatie, Michelle Bachelet, stelde in een verklaring: “Annexatie is illegaal. Punt uit”. Ze riep de Israëlische staat op om terug te komen op de beslissing: “ Schokgolven van de annexatie zullen decennia duren en kunnen rampzalig zijn voor de Palestijnen, Israël en de hele regio”. Ze waarschuwde Israël om die ‘gevaarlijke weg’ niet in te slaan. Ook het Belgische parlement sluit zich bij dit standpunt aan. Wouter De Vriendt (Groen) nam het initiatief tot een resolutie die door de Kamer werd goedgekeurd, waarin sancties tegen Israël werden gevraagd indien het land de plannen zou doorzetten. Hij verklaarde: “Een annexatie van Palestijns gebied zou de finale doodsteek zijn voor het vredesproces.”

Kool en de geit ...
Dat de WEA hierin meegaat, lijkt vreemd, maar is ook te verklaren uit het feit dat deze organisatie zowel Israëlische als Palestijnse (en andere Arabische) christenen vertegenwoordigt. In zekere zin is dit een poging om de kool en de geit te spraren. Daar alludeert de WEA ook op in haar verklaring: “Bij de WEA  zijn evangelische allianties aangesloten uit beide volken, niet alleen voor onze broeders en zusters in Christus die in Israël en Palestina wonen, maar voor iedereen die in het Heilige Land wonen”. Voor veel ‘broeders en zusters’ in andere delen van de wereld – die grotendeels ‘pro-Israël’ zijn, komt deze benadering vreemd over.

De zogenaamde ‘annexatie’ van sommige delen van de ‘betwiste gebieden’ is overigens niet noodzakelijk nadelig voor de Palestijnen. Hierdoor zouden veel Arabische bewoners het Israëlische staatsburgerschap en rechtszekerheid krijgen. In tegenstelling tot wat door de Palestijnse Autoriteit wordt verkondigd, is dat staatsburgerschap redelijk populair bij veel Palestijnen. Lang niet iedereen is voorstander van de ‘twee-staten-ideologie’. De vraag kan dus gesteld worden of de huidige koers van de Israëlische regering de (ingewikkelde) weg naar vrede in de regio echt bemoeilijkt of ondermijnt. Voor buitenstaanders is het hoe dan ook vrijwel onmogelijk om een neutrale kijk op de situatie ter plaatse te krijgen. In dat opzicht lijkt de conclusie van Andrew Tucker, directeur van The Hague Initiative for International Co-operation, en expert wat betreft deze materie, wel gebalanceerd: “Het internationaal recht is niet eenduidig en de geschiedenis van dit gebied uniek. Israël heeft goede argumenten dit grondgebied als onderdeel van de staat Israël te behandelen, waardoor het woord ‘annexatie’ niet van toepassing is. Of het echter verstandig is er op dit moment Israëlisch recht toe te passen, is de vraag. Als het gebeurt, is Israël ook verplicht alle inwoners – Joods en niet-Joods – op gelijke wijze te behandelen.”

Ook al lopen de visie binnen de christelijke wereld sterk uiteen, misschien kan iedereen zich wel vinden in de slotparagraaf van de WEA-verklaring: “Wij bidden om wijsheid voor alle betrokkenen en om een hernieuwde toewijding aan de onderhandelingen waarbij er wederzijds respect is voor elkaars’ bestaan en voor de noden van beide volken, men zich onthoudt van discriminatie en geweld en er in goed vertrouwen gewerkt wordt aan oplossingen die duurzame vrede brengen.” Dat eenzijdige benaderingen daarbij niet helpen, lijkt duidelijk.

(bronnen: WEA, Christenen voor Israël, pi-news, De Morgen)

Nieuwsbrief