slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

Een Zeeuw die zich verwondert …

FotDeNoodKo09

Het spontane antwoord dat Ko de Nood geeft op de vraag wie hij is, luidt ‘Een Zeeuw’. Natuurlijk is er meer dan dat, en het gesprek maakt dat duidelijk, maar de Nederlandse provincie Zeeland betekent veel voor hem. Ko is er geboren (Arnemuiden) en hij groeide op in Nieuw- en Sint Joosland , een rustig dorpje op het ‘eiland’ Walcheren. In de jaren ‘60 een sterk kerkelijke  omgeving – en ook nu nog wordt het landelijke Zeeland min of meer tot de Nederlandse ‘Bible Belt’ gerekend. De kerk staat er centraal – of zeggen we beter ‘de kerken’, want het Protestantisme kent een ruime variëteit aan strekkingen. 

Ko groeit op met het geloof. Zijn vader is ouderling in de Gereformeerde Kerk. De  opvoeding is orthodox, maar niet overdreven. Bij de maaltijden steeds een gebed en een bijbellezing.

 

Op zondag ga je niet voetballen, maar naar een wedstrijd op TV kijken, dat kan wel. De school is een degelijke ‘School met den Bijbel’, waar je iedere week een Psalmversje leert en de dag begint ook hier met bidden en Bijbel lezen. Voor Ko zijn het positieve elementen: je leert er Gods Woord kennen en verantwoorde ethische keuzes maken. Ook het kerkbezoek – twee keer per zondag – is geen probleem: “Ik was een kerks jongetje en deed aan alle activiteiten mee”. Bij dat alles is er de verwondering over God en Zijn werken, maar de echte beleving van het geloof blijft beperkt. Dat verandert als hij (zijn toekomstige vrouw) Tanny leert kennen.: “Zij had in de Baptistengemeente een echte relatie met Jezus gekregen. Ik kende dat niet. Ik kende wel het meedoen in de kerk op zondag, maar op zaterdag kon ik iemand anders zijn. Niet dat ik veel gedronken heb, of dat soort dingen, maar ergens was het een dubbelleven. Het was vaak alleen een kwestie van de ‘buitenkant’. Bij Tanny zag ik dat ze meer had, zij had een persoonlijke relatie en ik dacht op dat moment: wat wil ik dan?”

 

Levend geloof

Langzamerhand wordt het geloofsleven van Ko intensiever. Hij draait mee bij Youth for Christ en komt ook in contact met de Navigators, een christelijke studentenbeweging. Als hij nadenkt over zijn verdere studies, groeit het verlangen om theologie te gaan studeren. “Het was toen een tijd van veel beleving en toewijding onder de jongeren. Ergens droomde ik er wel van om dominee te worden. Ik was actief in het jeugdwerk – af en toe een Bijbelstudie voorbereiden – en ik wilde er meer van weten. ‘Roeping’ is misschien niet het juiste woord, maar het verlangen was er zeker. Toch ben ik niet verder gekomen dan het bezoeken van een ‘open dag’. Ik was toen 18 jaar en het werd duidelijk dat het nog niet Gods tijd was om dit te gaan doen”.

Na de middelbare school vervult Ko zijn legerdienst en heeft hij een paar kleine jobs. Dan belandt hij in de archiefwereld als hij werk vindt bij de Provincie Zeeland. Voor velen zal dat een stoffige job lijken, maar het boeit hem: “Ik kijk nog met plezier op die periode terug. Orde scheppen in soms meters los papier, er een systematiek in aanbrengen zodat iemand anders er ook zijn weg in kan terugvinden. Dat waren echte uitdagingen”.

Als Ko 25 is, wordt hij ouderling in de Gereformeerde Kerk en is hij veel bezig met gemeenteopbouw. Het is een drukke tijd: het gezin groeit (er komen uiteindelijk vier kinderen), er is een stevige dynamiek in de kerk en de professionele verantwoordelijkheden drukken zwaar. De archiefwereld biedt uiteindelijk minder perspectieven en Ko denkt opnieuw aan theologie. Samen met Tanny bekijkt hij de mogelijkheden om naar de Bijbelschool in Heverlee te gaan. Ze vragen aan drie raadgevers om mee te denken in dat proces. Onafhankelijk van elkaar komen die tot de conclusie dat het toch niet de juiste weg is, en ook de directie van de school is die mening toegedaan. De deur gaat dicht. Tegelijk komen er nieuwe uitdagingen. 

Derde keer, goede keer ...

Het gezin de Nood verhuist naar een andere provincie, Noord-Brabant, en Ko ontwikkelt zich in de richting van facilitair management. Een beleidsmatige job met veel mogelijkheden bij het gemeentebestuur van Goirle – hij is er zelfs betrokken bij de ontwikkeling van een nieuw gemeentehuis. In het Rooms-Katholieke Brabant klopt hij ook bij de Protestantse Kerk aan, maar het feit dat de dominee de Bijbel voornamelijk symbolisch, en dus vrijzinnig, uitlegt, voelt niet goed aan. De overstap naar de Baptistenkerk van Tilburg wordt gemaakt en het duurt niet lang voordat hij er taken opneemt. Eind 1992 wordt hij er oudste. Maar net wanneer de professionele carrière meer en meer perspectieven biedt, besluit Ko te vragen of hij niet vier dagen per week kan gaan werken in plaats van vijf – niet evident voor een leidinggevende … Wat hij met de vrije dag wil gaan doen? Theologie studeren! Deze derde keer zijn drie raadgevers en de leiding van de school wel positief: Ko start de zaterdagopleiding in Heverlee. “Nu begrijp ik wel waarom het de eerste twee keer ‘nee’ was. Ik was nog te jong en te naïef en emotioneel hing ik toch nog te veel aan wat ik in mijn opvoeding meegekregen had. . Ik zeg wel eens voor de grap: ‘ik ben volwassen geworden toen ik 28 was’. Ik heb eerst het leven mogen proeven en leren ontdekken wat het gewone maatschappelijke leven inhield. Pas toen was het tijd om verdere stappen te nemen”.

De kennis die hij opdoet komt goed van pas in de gemeente waar hij inmiddels voorganger is geworden. Daarmee wordt een punt gezet achter de seculiere carrière.

De jaren in de Baptistenkerk van Tilburg zijn gezegend en toch ervaart Ko dat het tijd is voor iets nieuws. In het voorjaar van 2006 laat hij aan de gemeente weten dat hij over een half jaar zal vertrekken, in de vaste overtuiging dat God hem tegen dan een nieuwe taak zal hebben gegeven. Maar er komt geen concrete vraag en dat is zeker een moeilijk gegeven: “Ik heb wel eens momenten gehad dat ik dacht: misschien is het niet de bedoeling dat ik voorganger ben. Maar ik heb er rust in gekregen, zeker door de manier waarop we van God bevestiging kregen over de stappen die we genomen hadden. Dat gaf rust en de overtuiging: het komt goed. Ik kan het niet precies duiden, maar er was een sterke innerlijke overtuiging dat het inderdaad goed was”.

 

België

Na een paar maanden thuis zitten, komt er van verschillende kanten de vraag: Is België niets voor jullie? Adri van den Berk, die af en toe in de baptistengemeente spreekt, stelt de vraag, en ook Piet Krijnen (Piet’s vrouw Hanneke en Tanny zijn allebei verpleegkundigen en kennen elkaar van de opleiding) legt de kwestie aan het echtpaar voor. Er wordt veel gedacht, gebeden, bezoeken afgelegd en gesprekken gevoerd. Er zijn op minstens vijf plaatsen voorgangers nodig, dus er zijn genoeg opties. Bevestigingen komen: zo wordt Tanny’s Nederlandse verpleegstersdiploma in België erkent, terwijl dat zeker niet vanzelfsprekend is. 

Het is wennen ...

Uiteindelijk valt de keuze op Knokke-Heist. Hemelsbreed niet eens zo ver van de plaats waar Ko is opgegroeid: op een heldere dag kun je vanuit Zeeland de pier van het dicht bij Knokke gelegen Blankenberge zien. Maar wat cultuur betreft is er een wereld van verschil, en het vraagt de nodige tijd om daar aan gewend te geraken. Ko: “Omdat we van Zeeland naar Noord-Brabant waren verhuisd, waren we al wel vertrouwd geraakt met een Rooms-Katholieke omgeving. Toch was de invloed van de kerk in Vlaanderen nog altijd een stuk groter. We vonden ook dat de Vlamingen in het dagelijkse leven veel dingen ‘raar’ aanpakten. Gelukkig groeide in een halfjaar de overtuiging dat het niet ’raar‘ was, maar gewoon anders. Het was wennen en het heeft energie gekost om te ontdekken hoe de dingen hier worden benoemd, hoe je dingen moet regelen in het gemeentehuis en hoe zaken als ziekenbriefjes en belastingen werkten. We hebben ook gaandeweg ontdekt  dat er hier niet zo rechtstreeks gecommuniceerd wordt. Vaak worden beslissingen genomen buiten de formele vergaderingen: soms ben je nog geen twee tellen buiten en dan vallen de echte beslissingen. Maar goed, dat was in mijn seculiere job ook al voorgevallen. Hoe dan ook hebben we moeten leren tussen de regels door te lezen en kleine signalen niet te negeren”.

Ko is blij met de evangelische gemeente Knokke-Heist. Hij vindt die een mooie gemeente met een oprechte vorm van aanvaarding van elkaar: “Een enthousiaste gemeente met een grote openheid voor veranderingen. We zitten gemiddeld met zo’n 60 mensen in de dienst en het is een mix van jong en oud”.

VEG

De kerk van Knokke-Heist behoort tot de Vrije Evangelische Gemeenten  en binnen die organisatie vindt Ko al snel zijn draai. Hij zoekt mogelijkheden voor samenwerking met VEG-kerken in de buurt en steekt ook de handen uit de mouwen tijdens de jaarlijkse Familiedagen op 1 november. Of het nu ligt aan de bestuurservaring die hij zijn vroegere job opdeed, of dat er andere motieven een rol spelen, maar een jaar of vijf na zijn aankomst in België wordt Ko gevraagd om deel uit te maken van het VEG-bestuur. En nog zes jaar later krijgt hij de vraag om voorzitter te worden. Wout van Wijngaarden wil op dat moment – na vele jaren dienst – een  stap terugzetten. Er wordt gedacht aan iemand uit de jongere generatie –  en de keus valt daarbij op David Buntinx. Maar om hem de gelegenheid te geven naar die taak toe te groeien – en om zijn andere taken zoals binnen de Evangelische Alliantie nog een tijdje voort te kunnen zetten, wordt het idee geopperd om Ko voor een termijn van drie jaar te vragen. Dat het maar voor een beperkte tijd is, vindt Ko geen bezwaar: het is niet slecht om voor een bepaalde periode een voorzitter te hebben die geen geschiedenis heeft en er ook geen zal krijgen.

Ko de Nood is van mening dat de VEG een grote meerwaarde te bieden heeft voor de aangesloten gemeenten. Zo kunnen krachten gebundeld worden en kunnen de leden elkaar versterken. Vaak is een plaatselijke gemeente te klein om bepaalde projecten op poten te zetten, maar kan het wel met vereende krachten. Natuurlijk moet er rekening gehouden worden met de onderlinge verscheidenheid: iedere gemeente heeft zijn eigen prioriteiten en dynamiek. “Wat je plaatselijk niet georganiseerd krijgt, kan je in samenwerking met enkele andere kerken dikwijls wel. Ik denk dat de VEG vooral ook een taak heeft in het ondersteunen van leidinggevenden en het meegeven van onderwijs aan mensen die leiding hebben. Als landelijk samenwerkingverband kun je gebruik maken van kennis die er in andere gemeentes is. Veel kerken werken heel plaatselijk, maar als er vragen komen op pastoraal vlak, leerstellig vlak of ethisch vlak, dan kan je elkaar daar in helpen”.

De loopbaan van Ko de Nood is misschien niet heel spectaculair, maar tegelijk ook heel wonderlijk. En bij Ko zelf is er de verwondering over hoe alles gegaan is en hoe God voor hem en zijn gezin zorgt. Daarom wil hij het antwoord op de eerste vraag nog wat herzien: hij noemt zich liefst “een Zeeuw die zich verwondert over genade in en door de Here Jezus voor hem. Dat is geen cliché, maar het zit diep in mijn vezels verankert. Ik ben ook een Zeeuw die veel waarde hecht aan samen optrekken met zijn gezin: 1 vrouw, 8 kinderen – waarvan 4 aangetrouwd – en 9 kleinkinderen”.

 

Nieuwsbrief